Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

We're all just trying to be holy. [Marrie&Isa]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 1 van 1]

Izzy


We have not touched the stars
Nor are we forgiven.

- Richard Siken, "Snow and Dirty Rain"



Vele jaren in de toekomst. De samenleving zoals we deze nu kennen is long gone. Na een groot kernongeluk die het grootste deel van de mensheid heeft uitgeroeid zijn er nog maar weinig plekken waar echt te leven valt. Één van die plekken is de Stad zonder Naam, een stad met een oppervlakte van meer dan 1200 vierkante kilometers. Omringd door eindeloze zandgronden, eerst ooit vruchtbare landen en wat nu Getsemane wordt genoemd, waarop niets voor lange tijd in leven kan blijven is de stad het enige toevluchtsoord in dit deel van de wereld.
De stad wordt bestuurd door de Senaat, met aan het hoofd een man genaamd Augustus - deze groep mensen regelen alles wat er gebeurt. Niets gaat ongezien en er zijn strenge regels gesteld aan het leven in de Stad, bijvoorbeeld:
- Je mag niet meer dan twee kinderen hebben;
- Je zal opgeleid worden en werken in de sector waarin je geboren bent;
- Mensen die tegen het gezag in gaan zullen de consequenties moeten dragen.
Niet iedereen is het namelijk eens met de manier van regeren. De rijkere sectoren worden vaak voorgetrokken en er gaat geen aandacht uit naar de sloppenwijken (de Golgotha) buiten de stad, waar de armsten van de armsten en ondertussen ook criminelen en voortvluchtigen leven. Maar sinds mensen die een verkeerde mening tegenover de regering uiten plotseling verdwijnen uit hun bedden is er een lange tijd voorbij gegaan sinds de bewoners van de Stad in opstand zijn gekomen.
Maar zo'n honderd jaar geleden, honderdvijftig jaar na het kernongeluk, begon er iets in het volk te bloeien: er gingen namelijk geruchten de ronde. Geruchten dat er iets was dat hen van hun miserabele leven in de woestijn zou moeten redden, een godheid die hulp zou sturen en hen zou verlossen. De geruchten bloeiden langzaam uit in een geloof, een geloof dat in het geheim uitgeoefend moest worden maar dat langzaam maar zeker naar het oppervlak kwam. Over de jaren evolueerde hun technologie, werden er meer manieren gevonden om hun leven gemakkelijker te maken, maar het geloof bleef leven en bereikte natuurlijk ook Gaius, de vader van huidige heerser Augustus.
Er werden groepen militairen ingezet om ervoor te zorgen dat deze groepen gelovigen - die overigens maar klein waren - de kop in werden gedrukt. Het zorgde er namelijk voor dat de loyaliteit aan zijn leiderschap wankel werd, en dat was wel het laatste wat hij wilde.
Totdat er zo'n 30 jaar geleden Joshua Josephson geboren werd, als kind van een arm echtpaar net tussen de stad en de sloppenwijken in. Een jaar eerder was zijn neef al geboren, een jongen genaamd Johan, die volgens andere geruchten voor was bestemd om de volgelingen van het geloof samen te brengen. Op jonge leeftijd werd het al snel duidelijk dat Joshua en Johan wisten wat ze wilden: de stad van haar symbolische ketenen ontdoen. Maar terwijl Johan een nogal opvliegend type was, sprak Joshua vaak over de vergiffenis van hun geloof; hij was een rustige, intelligente jongeman die verder weinig kwaad in de zin had.
Totdat hij twintig jaar werd, en zijn neef opeens van de aardbodem verdwenen leek te zijn. Gezien Joshua veel tijd door bracht in de sloppenwijken bij de armen vond hij nog geen maand later zijn toegetakelde lichaam op straat.
Zijn nieuwe doel was duidelijk. Hij begon mensen te verzamelen die hetzelfde ideaal steunden: namelijk het teniet doen van de Senaat.
Twaalf volgelingen wist hij te vinden; Johanna, Jacob, Silena, Andreas, Felicity, Jude, Matilda, Matthew, Saba, Theresa, Bartholomew, en Jillian. Ook zijn vriendin Maria was vaak bij de groep in de buurt. Jaren lang wisten ze de militairen van de Senaat te ontvluchten en verspreidden zich over de stad om overal hun verhaal te doen. Zo zetten ze Johans doel voort om van de bewoners van de Stad tot één volk te maken.
Één van Joshua's volgelingen bleek echter niet betrouwbaar.
Jude Iskariot had voor exact dertig muntstukken informatie over Joshua doorgesluisd naar de volgelingen en militairen van Augustus, die zo genoeg informatie hadden over zijn verblijfplaats en hem konden arresteren.
De jongeman werd gekruisigd, samen met twee anderen die eerder waren opgepakt voor diefstal, buiten de sloppenwijken. De rebellie stopte voor maanden, doordat de inhumane executie de bevolking angst had ingeboezemd.
Dat hield de groep volgelingen echter niet tegen. Ze waren zichzelf ondertussen de Evangelisten gaan noemen - de brengers van goed nieuws. Ze bleven doorgaan met hun ondernemingen, ondanks dat ze hun leider verloren waren. Johanna Bishop, die altijd dicht bij Joshua had gestaan, nam zijn taak over.
Hun positieve instelling was echter niet genoeg. Nog drie van hen werden vermoord - Barto Nathans, Matthew Levi en Jillian O'Polls. De eerste werd levend gevild, de tweede is eveneens gekruisigd en de doodsoorzaak van de derde is nooit aan het licht gekomen.

Met hun overgebleven groep proberen ze nog steeds hun boodschap, hun evangelie, over te brengen, wat het ook mag kosten. Maar niet iedereen van hen heeft sinds de dood van Joshua dezelfde instelling.
PROFESSOR ISA

JOHANNA


Naam: Johanna Bishop (Johannes)
Leeftijd: 30
Uiterlijk: Een lange, slanke vrouw met een rustige, bijna moederlijke uitstraling. Haar lange haar is steil en zwart, en ze heeft donkere ogen en een eveneens donkere huid. Haar gezicht is vrij smal en ze heeft hoge jukbeenderen.
Beschrijving: Een beheerste, stoïcijnse vrouw die het hoofd goed koel weet te houden, maar het feit dat ze haar emoties goed onder controle heeft betekent niet dat ze gevoelloos is. Ze voelt zich altijd verantwoordelijk voor de rest van de groep. Wat ze ethisch verantwoord vindt is voor haar het belangrijkst, al kan dat soms voor conflicten zorgen – met de anderen maar ook met zichzelf.
Occupatie: Ze leidt de groep. Ze is een goed diplomaat en is vaak degene die het woord voert.
Achtergrond:  Johanna is geboren in één van de armere sectoren van de stad. Zij en Joshua waren al van jongs af aan goede vrienden en ze was ook close met zijn neef Johan. Later is ze Joshua’s rechterhand gebleven en heeft nu zijn positie overgenomen nu hij dood is.
Extra: //
Faceclaim: Zoe Saldana
SABA

Naam:  Saba Lysian (Simon de Zeloot)
Leeftijd: 18
Uiterlijk: Niet heel groot, kleine borsten en een nogal meisjesachtig lichaam. Dik, wild, blond haar dat ze vaak los draagt en bleke ogen die nog wel eens van kleur lijken te veranderen.
Beschrijving: Een timide meisje die zich het liefst op de achtergrond houdt. Ze spreekt niet veel en volgt het liefst gewoon bevelen op, maar is sterker dan ze er uit ziet.
Occupatie: Ze wordt vaak ingezet om ongezien gebouwen binnen te komen. Is daarnaast ook een computerhacker.
Achtergrond:
Saba komt uit een weeshuis in één van de rijkere sectoren. Haar moeder, hoogstwaarschijnlijk een meisje dat niet in staat was om haar op te voeden, heeft haar hier op de deurmat achter gelaten. Haar vader, of een ander familielid, is haar nooit komen halen en daarom is ze daar ook tot haar zeventiende gebleven, tot ze officieel legaal was en ze mocht gaan werken. Op jonge leeftijd maakte ze al snel duidelijk dat ze intelligenter was dan haar meeste leeftijdsgenoten, of in ieder geval de groep waarmee ze op werd geleid; ze volgde namelijk een aparte educatie in het weeshuis in plaats van de normale opleidingen die andere kinderen volgen. Op haar zeventiende is ze gelijk vertrokken en nog geen maand later sloot ze zich aan bij Joshua, die haar hulp goed kon gebruiken – ze is namelijk een kei in het hacken van computerprogramma’s, iets waar een groot deel van de beveiliging van belangrijke gebouwen op gebouwd is.
Extra: Ze is hoogbegaafd en heeft vooral zichzelf aangeleerd hoe ze met computers om moet gaan.
Faceclaim: Alyxia Debnam-Carey
JACOB

Naam: Jacob Essrig (Jacobus de Meerdere)
Leeftijd: 25
Uiterlijk: Een licht getinte jongeman met donker haar en donkerbruine ogen. Hij heeft een open, vriendelijk gezicht.
Beschrijving: Een nuchtere, nonchalante jongeman. Hij is vaak het comic relief van de groep die de stemming luchtig weet te houden. Het is heel moeilijk om hem kwaad te maken en probeert zelf ook niemand uit te dagen. Hij weet waar de grens ligt en zal daar dan ook niet over heen gaan.
Occupatie: Hij heeft de sleutels van de truck en is een scherpschutter.
Achtergrond:
Hij is geboren in een afgelegen wijk van de stad. Zijn ouders waren eveneens revolutionairen, maar zijn moeder werd neer geschoten toen hij vijf jaar oud was en zijn vader is vijftien jaar later geëxecuteerd. Zelf was hij één van de eersten die zich bij de groep aansloot.
Extra: Hij is de achterneef van Johanna.
Faceclaim: Manish Dayal
SILENA

Naam: Silena Balik (Simon Petrus)
Leeftijd: 22
Uiterlijk: Vrij brede heupen maar smalle schouders, gespierde benen maar dunne armen. Nogal klein maar heeft steeds vaker een dreigende blik in haar groene ogen. Steil donkerbruin haar en lichte sproeten.
Beschrijving: Een assertief type die het niet moeilijk vindt om te zeggen wat ze wil en vindt. Vaak te luid, maar geeft veel om de mensen om haar heen.
Occupatie: Soldaat. Een pion. Ze kan een beetje strategisch denken maar daar blijft het bij.
Achtergrond: Haar ouders waren normale arbeiders, en zij en haar broer zouden hetzelfde gaan doen; werken. Arbeid waar geen moeilijk denkwerk voor nodig was. Een groepje revolutionairen wist echter hun sectie binnen te dringen, en ondanks dat hun ouders de twee nog gewaarschuwd hadden hoorden ze uiteindelijk van Johan en Joshua. Nog geen half jaar later, toen Silena 19 was, wisten ze zich bij de verzetgroepen aan te sluiten. Sinds die dag hebben ze hun ouders niet meer gezien en ze hebben geen idee wat er van ze geworden is.
Extra: Tijdens de arrestatie van Joshua heeft ze het hardst gevochten, maar is daarbij wel zwaar gewond geraakt.
Faceclaim: Marie Avgeropoulos
ANDREAS

Naam: Andreas Balik (Andreas)
Leeftijd: 23
Uiterlijk:  Een stuk langer dan zijn zus, en ook heel wat gespierder. Bleke huid en donkere ogen, net als Silena donkerbruin haar. Veel tatoeages.
Beschrijving: Koel en meestal nogal afstandelijk tegenover de rest. Silena is de enige die goed met hem kan communiceren. Blijkt later een stuk soepeler dan hij schijnt.
Occupatie: Goed met wapens, is in staat bommen te maken.
Achtergrond: Zie Silena.
Extra: //
Facelcaim: Payden Hayes
TANTE MARRIE

MARIA


Naam: Maria Magdalena
Leeftijd: 19 jaar oud
Uiterlijk: Lange, blonde haren. Ze heeft een bleek gezicht, maar dikt dit graag aan met wat make-up. Opvallend is haar ronde gezichtje. Verder heeft ze een gemiddeld lichaam, niet extreem dik, maar ook niet dun. Haar kledingstijl kan heel verschillend zijn: schattig, maar ook soms heel uitdagend. Ze kan soms wat mollig lijken, doordat ze best wel klein is, maar dat is ze dus niet. Haar lengte probeert ze te verhullen door het dragen van hoge hakken.
Beschrijving: Een leugenachtige, manipulatieve psychobitch. Ze hecht weinig waarde aan loyaliteit en vertrouwt maar weinig mensen. Als ze aardig tegen je is, is het meestal omdat ze iets van je nodig heeft. Tegenover de groep gedraagt ze zich als een lief meisje, weet de meesten hier ook in te overtuigen, maar eigenlijk is ze een wolf in schapenkleding.
Occupatie: Lastpak. The traitor.
Achtergrond: Maria is zonder ouders opgegroeid, altijd opgegroeid in pleeggezinnen die haar liever kwijt dan rijk waren, zeker als ze haar beter leerden kennen. Doordat ze eigenlijk nooit een vertrouwenspersoon heeft gehad, heeft Maria maar weinig vertrouwen in andere mensen en is ze op deze manier ontwikkelt. Maria is al vanaf het begin bij de groep, toen Joshua haar het gevoel gaf dat ze genoeg was voor iemand. Sterker nog, ze had zelfs een relatie met hem. Maar omdat hij haar één ding niet kon geven, namelijk seks, ging ze vreemd met Jude. Nadat Joshua is overleden, wordt ze gezien als de verrader en moet ze gestraft worden.
Extra: Ze heeft een theatrale persoonlijkheidsstoornis en biseksueel.
Faceclaim: Ashley Benson
MATILDA

Naam: Matilda Evanaugh (Mattias)
Leeftijd: 25.
Uiterlijk: Het is lastig om te bepalen hoe Matilda eruit ziet. Van nature heeft ze blonde haren, maar ze kleurt haar haren in allerlei leuke kleuren: pastelroze, pastelblauw, regenboog en meer van dit soort kleuren. Haar kledingstijl is een beetje thrashy: vaak volstaat een uitgerekt hempje, met een afgescheurd kort broekje en laarzen. Verder is ze vrij mager, dat komt ook omdat ze best lang is, toch is ze niet schrikbarend dun. Mathilda heeft kuiltjes in haar wangen als ze lacht. Ze heeft de slechte gewoonte soms geen bh aan te trekken, want dat vergeet ze wel eens.
Beschrijving: Een prettig gestoorde, oppervlakkige party animal. Het feit dat ze oppervlakkig is, betekent overigens niet dat ze dom is: ze vertrouwt gewoon niet veel aan mensen toe. Matilda leeft om te feesten en dat is ook waar ze goed in is. Terwijl ze op het eerste oog niet echt overkomt als iemand die in deze squad kan functioneren, heeft ze één groot talent. Ze kan zich ontzettend goed concentreren op één ding en is afgestudeerd in natuurkunde. Ze weet dus veel over bommen en hoe je ze moet ontmantelen.
Occupatie: Ze is heel erg goed in priegelwerk, wordt meestal gebruikt om bommen te ontmantelen of sloten te forceren.
Achtergrond: Matilda werd geboren in de ‘party’wijk van de stad. Al vroeg was ze in aanraking met het uitgaansleven, door haar ouders, die in het bezit waren van een café. Op het moment dat haar ouders stierven, Matilda was toen negentien, door een brand in het café, besloot Matilda op straat te gaan zwerven. Het was Joshua die haar op straat vond en haar deed overhalen om zich aan te sluiten bij de groep. Dit deed ze niet zozeer omdat ze in hem geloofde, maar meer om een soort van familie om zich heen te hebben.
Extra: Ze is panseksueel en heeft bindingsangst. Is in het bezit van een labrador, die ze is verloren.
Faceclaim: Kesha Rose Steber
JUDE

Naam: Jude Iskariot (Judas Iskariot)
Leeftijd: 23.
Uiterlijk: De kledingstijl van Jude past perfect bij haar attitude: leren jasjes, leren broeken and motorboots baby. Haar lichaam is bezaaid met allerlei tattoos, die allemaal een eigen betekenis voor haar hebben. Verder heeft Jude de gewoonte om zich of stoer vrouwelijk, of heel mannelijk te kleden. Jude heeft kleine borsten, en doordat deze vrij klein zijn, tapet ze haar borsten soms af of draagt ze kleding die niet verhullen dat ze borsten heeft. Haar kapsel is aan de zijkanten opgeschoren en ligt vaak over haar hoofd.
Beschrijving: Jude is een stoere meid. Ze doet heerlijk eigenwijs haar eigen ding en het boeit haar weinig wat andere mensen van haar vinden: haar wil is in haar ogen wet en daar leeft ze ook naar. Op het eerste ogenblik lijkt ze een beetje ontoegankelijk, maar als ze merkt dat je eigenlijk best wel chill bent, kan ze wel gewoon met je omgaan. Ondanks dat ze vrij hard is, is ze toch wel vrij naïef en gelooft ze snel wat andere mensen tegen haar zeggen. Als ze kwaad is, kan ze echt ontploffen en zegt ze vaak dingen waar ze spijt van krijgt. When she loves, she loves hard.
Occupatie: Wapenmeester. Verzorgt de wapens van de groep en kan ook met de wapens omgaan.
Achtergrond: Jude is geboren in een familie waar al heel vroeg haar vader hen in de steek liet. Haar moeder was hierdoor alcoholverslaafd en behandelde Jude, en haar zusje Avery, heel erg slecht. Jude en Avery waren vaak bij hun opa en oma, maar ook hen zagen hen meer als een last, dan als een aanwinst. Toen bleek dat Jude genderless was en op vrouwen viel, werden ze allebei verstoten: ze moesten het maar uitzoeken. Jude en Avery kregen onderdak bij vrienden van Avery, waar ze mochten verblijven. Al snel ging het achteruit met Avery, ze ging aan de drugs en alcohol. Het kwam uiteindelijk zo ver dat ze een overdosis nam. Jude ziet haarzelf als de schuldige: zij had goed op Avery moeten letten. Uit naam van Avery besloot ze te doen wat goed was en zich aan te sluiten bij Joshua, maar verraadde hem uiteindelijk toen er mensen die dreigden haar vrienden aan te vallen. Ze wordt nu tegenwoordig gezien als de verrader, maar zit nog wel bij de groep.
Extra: Ze is genderless, maar is geboren als vrouw, valt op vrouwen.
Faceclaim: Ruby Rose
THERESA

Naam: Theresa Didymus (Thomas Didymus)
Leeftijd: 24.
Uiterlijk: Theresa heeft een natuurlijke schoonheid over zich heen, zo'n eentje die je doet nakijken als ze langsloopt. Ze heeft een lichtgetinte huidskleur en samen met haar donkerbruine haren, geeft haar dat een exotische uitstraling, alsof ze zo van het strand komt gelopen. Theresa draagt weinig tot geen make-up en draagt waar ze op dat moment zin in heeft: vaak volstaat een t-shirtje met een vest en een broek. Haar ogen staan meestal serieus, maar als je er diep inkijkt, zie je een sparkeling van plezier.
Beschrijving: Een lieve, slimme, verstandige meid. Theresa doet altijd haar best om zo logisch na te denken en denkt altijd goed na over haar antwoorden, zowel academisch als sociaal. Dat maakt haar overigens niet saai. Door haar gevatte antwoorden is ze een ontzettend interessante discussiepartner en soms zelfs best hilarisch. Theresa heeft een richtingsgevoel naar het “goede”: eerlijkheid, oprechtheid, loyaliteit. Ze heeft mensenkennis.
Occupatie: Geeft vaak (on)gevraagd en goed bedoeld advies aan Johanna, is uitstekend in close combat (vuisten en messen).
Achtergrond: Theresa komt uit een gezin wat al vroeg te maken had met oorlog. Echter niet als slachtoffer: haar vader was een militair. Daardoor was hij vaak van huis. Door wat ze haar vader af en toe zag doen, en de verhalen waarmee hij thuis kwam, wilde ook zij de wereld verbeteren. De ideeën van Joshua leken op de idealen die zijzelf had en ze sloot zich al snel bij hem aan. Na het verraad is zij eigenlijk de enige die door heeft hoe Maria Magdalena echt is, maar omdat niemand haar eigenlijk gelooft, is ze vaker gefrustreerd. Dit doet ze door zich af te reageren, door het trainen met haar messen of haar close combat.
Extra: Ze is heteroseksueel en is stiekem bezig met een boek over het leven van Joshua.

Faceclaim: Shay Mitchell
FELICITY

Naam: Felicity “Fliss” Oshgard (Filippus)
Leeftijd: 20.
Uiterlijk: Ze heeft ietsjes overgewicht. Niet teveel, je ziet het ook niet echt, maar ze zit iets over het maximale gewicht heen. Haar lange, donkere haren vallen langs haar gezicht of zitten in een staart. Ze heeft hazelnootbruine ogen, die vrolijk de wereld inkijken. Haar kledingstijl is afwisselend, meestal gewoon wat ze lekker vind zitten. Als ze aan het werk is voor de squad, draagt ze meestal een koksschort of draagt ze haar verpleegstersoutfit.
Beschrijving: Loveable cinnamon roll. Felicity doet letterlijk geen vlieg kwaad. Ze is lief en begaan met haar medemens. Ze staat altijd voor iedereen klaar om diegene te helpen, en daardoor cijfert ze zichzelf best wel eens een beetje weg. Het meisje is ietwat onzeker,  meer over haar uiterlijk dan over haar eigen kunnen. Ze is leergierig, maar heeft niet de hoogste intelligentie. Ze is best wel onhandig af en toe, in zowel sociale interacties als in activiteiten, en dat brengt haar soms in de problemen. Verder is het een lieverd.
Occupatie: De kokkin. Ze verzorgt het eten voor de groep. Haar pannenkoeken schijnen ongeëvenaard te zijn. Verder is ze ook de zuster, ze weet veel van medicijnen en verpleegkunde af.
Achtergrond: Fliss is opgegroeid in een liefdevol gezin. Haar moeder en vader hadden een gelukkig huwelijk, Fliss en haar broertje deden het goed op school en iedereen was gezond en gelukkig. Eigenlijk had de familie een vrij basisbestaan. Daar is uiteraard niets mis mee, maar door de Apocalyps is dit allemaal flink opgeschud. Haar familie is overleden, hier is Fliss best nog wel vaak verdrietig over. Op het moment dat ze geen idee had waar ze toe moest gaan, kwam de groep langs en Fliss besloot zich bij de groep aan te sluiten. Ze zit eigenlijk nog maar net bij de groep, maar voor haar voelt het aan als een thuis en doet ze zo goed mogelijk haar best om voor iedereen te zorgen.
Extra: Ze is heteroseksueel.
Faceclaim: Jenna Coleman

Marrie


Een broodje met een onpasselijke kleur. Hm, hij ruikt een beetje gek.

Unfaithful

De vroege ochtendzon scheen op haar gezicht. Haar hoge hakken verraadde dat zij de enige was op straat – was dat nog nieuw tegenwoordig? Ze had een paar stappen buiten de schuilplek gezet: het kon vast en zeker geen kwaad om hier eventjes te gaan staan. Alhoewel de zon in haar gezicht scheen, hoefde ze niet haar ogen tot spleetjes te knijpen. Haar ogen staarde echter naar iets in haar handen. Het was een foto, een foto van een knappe jongeman met een brede glimlach op zijn gezicht. De duim van het meisje gleed over het knappe gezicht van de jongen. Ze rouwde om hem. Hij had het nog niet verdiend om te sterven. Hij had voor de volle honderd procent geloofd dat hij de wereld kon verbeteren, dat hij de mensen zou verlossen. En zij hadden hem geloofd. Maar kijk wat zijn edelmoedigheid hem had gegeven? Hij had zo graag alle mensen willen helpen – en nu was hij dood. Een traan gleed over haar wang naar beneden, maar ze veegde hem ruw weg. Diep van binnen wilde ze harder huilen, naar hem bidden om vergiffenis. Ze was namelijk vreemd gegaan. En hij was erachter gekomen. Ze had hem pijn gedaan. Maar hoe kon ze smeken om vergiffenis als het haar niet speet?

Maria staarde naar de foto in haar handen, haalde snuivend haar neus op. Ze moest het laten rusten. Hij was niet langer met haar. Er was niet langer een relatie tussen hen geweest op het moment dat hij stierf, al had hij haar wel verzekerd dat hij altijd van haar zou houden. Voor Maria was dit lastig om te geloven. Als het anders was geweest, had hij vast wel een ander meisje gevonden. Misschien wel een meisje van de squad, wie zou het zeggen? Ze wist dat Theresa, die bitch, hem adoreerde. Maria had altijd buiten de squad gestaan, ze had er nooit echt in gezeten, al was ze wel met hen opgetrokken. Ze probeerde de positieve kanten van dit alles te zien: ze had Jude nog. Jude. Een gemene grijns gleed over haar gezicht. Het naïeve meisje had alles geloofd wat ze tegen haar had gezegd. Het was enkel voor haar eigen pleziertjes geweest. Maria was jong, had ook haar behoeftes. Joshua had haar dat nooit kunnen geven, iets met geloof ofzo, dus was ze naar Jude gestapt, iemand waarvan ze wist dat ze hopeloos verliefd op haar was. Maar Maria voelde niets voor Jude en dat zou ze ook nooit doen. Maar ze liet Jude maar in die waan, ze was een sterke metgezel.

Met het idee dat het Joshua’s eigen schuld was, dat hij haar maar had moeten geven wat ze wilde, staarde ze nog een keer naar zijn foto en liet hem toen op de grond vallen. Met de punt van haar hakken doorbrak ze zijn gezicht. Zonder zijn foto nog een blik waardig te keuren, liep ze terug de schuilplaats in. Maar zodra ze terug de schuilplaats inging, verdween de arrogante uitstraling. Haar gezichtsuitdrukking werd zielig, alsof ze net flink had staan huilen. Gekrenkt. Haar hoge hakken verraadde aan de rest dat ze weer aanwezig was – als ze al wakker waren. Maria plofte neer op de grond, sloeg haar benen in de kleermakerszit en staarde voor zich uit. Ze hoopte maar dat Felicity niet wakker was, de idioot dacht dat ze haar vriendin was en dacht dat ze behoefte had aan haar aanwezigheid, aan haar “steun”. Maria gniffelde. “Steun”. Ze had zichzelf en dat was meer dan genoeg. Maar ze moest deze idioten maar te zien overtuigen van haar zogenaamde onschuld, zodat ze onder haar straf uit zou komen. Ze had Joshua immers verraden.

Maria keek op, er naderden voetstappen. Ze keek naar de persoon die binnen kwam. Meteen verscheen er een zielige blik in haar ogen, begonnen er tranen over haar wangen te stromen. “I-i-ik kon niet slap-p-pen” snikte ze “Ik d-d-denk maar de he-e-e-ele tijd aan Josh..”

Izzy



Johanna Bishop had het gevoel alsof ze de hele nacht niet had kunnen slapen. Misschien lag het aan het feit dat ze om tien uur 's avonds nog twee volle koppen koffie had gedronken, of dat ze straten verderop tot zeker twee uur harde muziek draaiden tot het eindelijk stil werd.
Om heel eerlijk te zijn had ze ook geen poging gedaan om een goede nachtrust te krijgen. Ze was niet naar haar bed vertrokken toen de anderen naar hun slaapvertrekken waren verdwenen, had het zichzelf niet comfortabel gemaakt op de bank. In plaats daarvan had ze de hele nacht achter de grote tafel in de gezamenlijke ruimte gezeten, gebogen over papieren met teksten die na een uur of vier wazig voor haar ogen werden.
Om twee uur was Saba nog in de deuropening verschenen, slaap in haar ogen en ondanks haar vermoeidheid verrast dat ze nog wakker was. Toen ze het meisje had gevraagd waarom ze niet sliep had ze haar schouders enkel opgehaald.
Nachtmerries. Ze zei het niet, zeker niet waar de anderen bij waren, maar Johanna wist dat Saba er al maanden last van had. Ze sliep namelijk in de ruimte vlak naast die van Johanna, en al meerdere keren had ze het meisje doordrenkt in angstzweet op de rand van haar bed aangetroffen. Ze had het niet met de anderen gedeeld om haar eventuele publieke schaamte te besparen toen Saba haar in vertrouwen had genomen, maar ze had geen idee hoe ze het moest verhelpen. Haar eigen slaap was altijd zonder dromen geweest.
Nadat ze een glas water had gepakt was ze weer vertrokken, en de donkere vrouw was weer alleen geweest. Ze moest toch even in slaap zijn gevallen, want toen ze met een ruk haar hoofd van de tafel hief en op de klok boven de deur hing was het een paar uur later en dacht ze boven haar hoofd, in de slaapvertrekken, al mensen te horen praten. Met een diepe zucht richtte ze zich op, verzamelde haar papieren en liet deze toen in een mapje glijden. Misschien moest ze eens proberen om wat slaap te krijgen voor het middaguur; veel zou ze vandaag toch niet uitvoeren. Na een hand door haar donkere, steile haar gehaald te hebben richtte ze zich op, de map onder haar arm.
Maar net op het moment dat ze de gang op wilde stappen om naar boven te gaan sloeg de deur van de schuilplaats dicht. Langzaam de map terug op tafel leggend draaide ze zich om, een lichte frons op haar gezicht. Ze had niemand naar buiten horen gaan. Was het één van hen? Of iemand anders?
Johanna zakte door haar knieën, trok een lade onder de tafel open en tastte naar het pistool dat ze daar had liggen. Haar hand sloot zich om het koele metaal, en met het wapen in haar hand richtte ze zich weer op. Ze had geen schoenen aan, zodat haar voetstappen geen geluid maakten, en liep traag in de richting van de deur, haar pistool iets opgeheven, klaar om te schieten of in ieder geval alarm te slaan.
Het was geen burger, en ook geen militair. Ze had de deur geopend met haar vrije hand en deze open gezwaaid en moest even kijken voordat ze zag wie er nu precies binnen was gekomen.
Het was Maria. De blonde jonge vrouw zat met haar rug tegen de muur, haar benen in kleermakerszit gevouwen. Ze was helemaal aangekleed en zag er uit alsof ze al even wakker was, maar ook alsof ze had staan huilen.
Op het moment dat ze doorkreeg dat Johanna er stond keek ze op, haar blauwe ogen betraand. “I-i-ik kon niet slap-p-pen,” snikte het meisje stotterend, terwijl Johanna langzaam haar wapen weer weg stopte. “Ik d-d-denk maar de he-e-e-ele tijd aan Josh...”
Een diepe zucht ontsnapte aan de lippen van de donkere vrouw, en haar gezichtsuitdrukking ontspande. Ze stapte op het meisje af en hurkte naast haar op de grond, een hand op haar schouder plaatsend in een moederlijke poging haar wat te troosten. 'We denken allemaal aan Joshua, liefje.' Met een flauwe glimlach veegde ze een traan van haar wang. 'Het is heel begrijpelijk dat je nog om hem treurt. Maar in gedachte is hij nog bij ons.'

Marrie


Een broodje met een onpasselijke kleur. Hm, hij ruikt een beetje gek.

Zachtjes snikkend drukte Theresa het leren jasje tegen haar gezicht aan. Het was het leren jasje van Joshua, wat hij altijd droeg. Het rook echt naar hem. Het zorgde er niet echt voor dat het gemis minder werd, maar het voelde fijn iets tastbaars van hem te hebben. Theresa haalde haar neus op en sloeg haar lange, donkerbruine haren uit haar gezicht. Het was fijn om eindelijk eens goed uit te kunnen huilen om Joshua. Dit zou ze nooit doen met de groep erbij, deels omdat ze de reputatie had om nogal hard te zijn af en toe, maar ook deels omdat het gewoon niet in haar aard lag om dit aan mensen toe te vertrouwen. En meestal pikten ze dat wel. De rest lag te slapen, dus Theresa kon in alle rust rouwen om Joshua. Het was zo oneerlijk dat hij weg was. Al zijn bedoelingen waren goed geweest en dan moest één iemand het voor hen verpesten: Jude. Hiervoor had Theresa haar altijd wel aardig gevonden, maar nu  hoefde ze niets meer met Jude te maken hebben. Het was dat Joshua tegen hen had gezegd dat ze een straf voor haar moesten bedenken, anders had Theresa heel erg goed geweten wat ze met Jude had gedaan, en dat zou ze waarschijnlijk niet overleefd hebben.

Ze veegde haar tranen weg en snoof nogmaals zijn vertrouwde geur open. “Was je nog maar hier, Josh” snikte ze zachtjes “Ik mis je zo erg. We hebben je nodig…we kunnen dit niet zonder jou.” Theresa snikte zachtjes nog wat na, totdat ze iets op de grond hoorde vallen. Het was een velletje papier – en als er voor de rest nog iemand in deze ruimte aanwezig was geweest, dan had ze het waarschijnlijk niet eens gehoord. Nieuwsgierig keek Theresa naar een papiertje dat op de grond was gevallen. Waarschijnlijk was het uit een van de jaszakken van Joshua gevallen. Ze raapte het papiertje op en vouwde het open. Haar ogen schoten langs de regels, maar ze kwam al gauw tot de conclusie dat ze er geen pepernoot van begreep. Toch herkende ze vier namen: Johanna, Maria, Jude en Joshua. Joshua als afzender, Johanna als geadresseerde. Theresa sprak best wel een aantal talen, maar deze taal bleef haar bijster. Ze dacht dat het Latijn was, maar dat was het ook weer niet. Wat ze wel wist, was dat ze hier meteen werk van moest maken. Het zou een doorslaggevend punt kunnen zijn in haar stiekeme werk om een boek van Joshua’s leven te maken. Meteen sprong ze op en ging ze op zoek naar Johanna.

Theresa vond Johanna uiteindelijk in een van de beginkamers van hun schuilplaats. “Johanna! Ik ben blij dat ik je heb gevonden, ik heb zojuist iets gevonden wat ons wat meer zicht zou kunnen geven op Josh’ leven” kakelde Theresa, terwijl ze naar een tafel liep, het licht aanklikte en het papiertje op tafel gooide. Ze keek naar Johanna en ging verder: “Ik heb geen idee wat het betekent, misschien dat jij er wat aan kunt ontrafelen, ik ontdekte een aantal namen, maar – “ Theresa brak haar zin af, want ze zag dat ze niet alleen was. Maria zat tegenover Johanna. De blik in de ogen van Theresa werd weer wat harder. Het deed haar pijn haar vriendin zich te zien ontfermen over de enige persoon die ze in de squad haatte. Therese had de zieke plannetjes van Maria al vanaf dag één door en ze wist dat ze Josh’ ondergang zou worden. Helaas zagen de anderen haar als een breekbaar poppetje dat beschermd moest worden. Helaas voor Maria haatte Theresa poppetjes.

“Zou je ons misschien even alleen willen laten, Maria?” zei Theresa met wat meer nadruk op haar naam “Ik wil graag wat met Johanna bespreken, onder vier ogen.”


De persoon die in de deuropening had gestaan was niemand minder dan Johanna. Maria keek niet op van het pistool in haar hand – er waren nog steeds gevaarlijke mensen buiten de muren van hun schuilplaats, en het was slechts een kwestie van tijd voor ze ontdekt zouden worden. Met een treurig glimlachje keek ze Johanna aan, terwijl de tranen verder over haar wangen rolden. Johanna naderde haar en ging voor haar zitten. Met een knikje luisterde ze naar de troostende woorden van de vrouw. Een normaal mens had misschien een schuldgevoel gekregen, maar Maria niet. Het was een hele kunst om de vrouw voor te liegen – en diep van binnen voelde het dan ook geweldig om de vrouw zo aan het lijntje te houden. “Het is g-g-gewoon…” snikte Maria “…als-s-s-s hij hier was gew-w-weest…dan zou het allemaal zo anders zijn…” Maria schudde haar hoofd en legde haar hand eventjes voor haar ogen, veegde met haar vrije hand de tranen weg.

En toen gebeurde er iets waar Maria niet opgerekend had. De deur zwaaide voor een tweede keer open en er kwam iemand binnen die meteen heftig begon te kakelen. Het was Theresa. Maria moest moeite doen om haar gezicht in plooi te houden en niet meteen vals naar het meisje te kijken. De bitch was de enige chick die moeilijk deed in de hele squad. En daarom haatte Maria haar. Ze had duidelijk geen invloed op de meid. De meid was irritant, dacht dat ze heel wat was met haar hoge IQ. In  Maria’s ogen had ze gewoon geen leven en was ze gewoon jaloers op Maria. Ze praatte bullshit over een of ander briefje, iets dat Maria haar nieuwsgierigheid had gewekt. Dat briefje moest zij ook zien. Theresa kreeg haar in het vizier en ze was meteen niet zo enthousiast meer. Een gemene grijns werd onderdrukt, het zou haar toneelspel verraadden.

Theresa stelde voor dat Maria weg zou gaan. Maar Maria wilde helemaal niet weg, sterker nog, ze wilde elke letter van dat briefje te weten komen. “Johanna!” zei Maria verontwaardigd en haar betraande ogen sperden wijd open “Ik was de vriendin van Joshua. Ik heb ook recht om te weten wat er op dat papiertje staat!” Ze keek verontwaardigd van Johanna naar Theresa. Ze moest en zou te weten komen wat er op dat papiertje stond, al moest ze het uit de dode handen van Theresa wringen.

Izzy


Het blonde meisje was overduidelijk van slag, en Johanna kon het haar niet kwalijk nemen. De gruwelijke, abrupte dood van Joshua was nog vers in hun geheugens gegrift en sommigen van hen, zoals Maria en Saba, hadden meer moeite om er mee te leven. De donkere vrouw was naast haar neer geknield, zodat ze niet zo ongemakkelijk hoefde te knielen, nog steeds haar hand op haar schouder. Maria hoorde al bij de groep sinds deze opgericht was, en Johanna had het meisje eigenlijk altijd wel gemogen. Ze had gezien hoe blij ze Joshua gemaakt had en ze was altijd vriendelijk geweest tegen haar. Ze wist niet zeker of ze instemde met Johanna’s nieuwe leiderschap, maar ze had nog geen protesten van de anderen gehoord en ze had meerdere keren duidelijk gemaakt dat ze best tegen wat kritiek kon – de anderen konden alles bij haar kwijt, en dat gold ook als ze vonden dat ze het niet eens waren het haar keuzes.
Maria bleef stotteren. Ze had duidelijk moeite om uit haar woorden te komen maar Johanna gaf haar kalm de tijd om te spreken, nog steeds zacht met haar hand over haar arm en rug strijkend om haar te troosten.
Op momenten als deze besefte ze opeens hoeveel Joshua voor hen allen had betekend. Het was lastig om te voorkomen dat haar emoties, en dan vooral haar verdriet door het verlies van haar vriend, ervoor zorgden dat ze domme keuzes zou maken; ten alle tijden moest Johanna haar hoofd koel houden en haar emoties niet al te veel laten blijken. Als die namelijk de overhand kregen zou ze niet meer helder kunnen nadenken en dat kon ze niet hebben. De anderen hadden haar nodig.
Ze wilde net haar mond openen om het meisje gerust te stellen door wat dan ook tegen haar te zeggen – ze had al zo vaak een troostende toespraak moeten houden dat haar woorden beetje bij beetje hun mening begonnen te verliezen. Maar net toen ze halfslachtig wilde beginnen met spreken ging de deur open. Johanna keek op zonder overeind te komen, en zag dat Theresa naar binnen stapte – een donkerharige jonge vrouw die haar sinds de dood van Joshua constant bij had gestaan. Ook zij miste de jongeman verschrikkelijk, gezien de twee erg close waren geweest, maar ze wist haar verdriet om te zetten in iets wat niet zo gemakkelijk was voor de meesten om te doen. Ze gebruikte het om zichzelf ervan te overtuigen dat ze zelfs zonder zijn hulp zijn taak voort konden zetten, wat het ook zou kosten. Het doel heiligt de middelen.
Theresa zag er nogal gehaast uit en leek haar dringend te willen spreken. Toen ze haar vertelde dat ze iets gevonden had kwam Johanna met een lichte frons op haar gezicht overeind. Wat kon het zijn dat zo belangrijk was? Ze had Joshua’s ruimte volledig uitgeruimd en dacht niet dat er nog wat over was gebleven van zijn bezittingen. De jongeman had altijd opgeruimd geleefd en weinig spullen gehad – de overgebleven dingen waren verbrand of uitgedeeld.
De ander liep terug de gezamenlijke ruimte in, waar ze een lamp aan deed zodat alles beter te zien was en legde het papiertje – want dat was het object dat ze had gevonden – op tafel, voor iedereen aanwezig om te lezen. Maria was namelijk eveneens overeind gekomen en was haar naar binnen gevolgd, duidelijk ook nieuwsgierig naar wat Theresa had gevonden.
“Ik heb geen idee wat het betekent, misschien dat jij er wat aan kunt ontrafelen, ik ontdekte een aantal namen, maar –”
Ze viel stil. Johanna had een dunne leesbril uit haar zak gehaald – haar ogen waren niet meer zo goed als ze waren geweest – en wilde zich net over de tekst heen buigen om deze eens goed te bekijken toen ze de lichte spanning tussen de twee jonge vrouwen aan weerszijde van haar opmerkte. Ze richtte zich op, de bril in haar handen en een kalme maar ernstige uitdrukking op haar gezicht.
Het was overduidelijk dat Theresa niet wilde dat Maria eveneens het briefje las. Johanna had al eerder opgemerkt dat haar rechterhand de blonde dame niet vertrouwde, en ze kon maar niet begrijpen waarom; ze wist dat Theresa meerdere redenen had voor haar wantrouwen die ze meerdere keren met haar had gedeeld, maar daar had ze zelf nog nooit ook maar iets van gemerkt. Dat was de enige keer waar ze niet blindelings op de voorgevoelens van de jonge vrouw had vertrouwd.
Ook nu vond ze het dus niet nodig dat Theresa zo reageerde. Het kon niet kwaad als Maria eveneens de boodschap zag; des te sneller zouden ze er uit kunnen komen. Ze wilde er echter geen groot drama van maken en was dus ook van plan de jongedames op rustige toon aan te spreken.
Maria keek haar met nog steeds betraande ogen aan, terwijl Theresa’s houding duidelijk defensief was. Beiden wachtten zwijgend op haar oordeel.
Met een zucht zette ze de leesbril eindelijk op haar neus en bond haar donkere haar in een lage staart vast. ‘Er is geen enkele reden waarom Maria niet zou mogen zien wat er op het briefje staat, Theresa,’ zei ze, haar stem kalm als altijd. Als zij rustig bleef zouden de anderen snel volgen, dat had ze in de loop van de jaren geleerd. Er kon niets op worden gelost als iedereen zijn stem verhief. ‘Als jij al niet kunt ontcijferen wat er staat kunnen we elk beetje help gebruiken. En ze heeft gelijk; ze was Joshua’s vriendin. Als het een bericht van hem is heeft ze elk recht om ook te weten wat er op staat, en dat geldt ook voor de anderen als die straks beneden komen.’ Ze wierp Theresa een korte blik toe. Ze hield van het meisje als haar eigen familie, maar dat betekende niet dat ze alles maar kon maken. Zo werkte het hier niet.
‘Nou, laat eens zien dat briefje,’ vervolgde ze op een veel zakelijkere toon, haar handen op de tafel plaatsend zodat ze iets over het briefje in kwestie gebogen stond. Voor zeker tien tellen staarde ze met een lichte frons op haar gezicht naar de tekst, voordat ze zich realiseerde dat ze niet begreep wat er stond. Ze richtte zich weer op, nog steeds fronsend. ‘Het is Arameens.’ Die conclusie had ze tot dusver wel getrokken. Ze herkende een paar van de tekens – zelf kon ze namelijk Hebreeuws en Oudgrieks lezen, maar dit was te lastig. Wel kon ze enkele namen herkennen – die van haarzelf, helemaal bovenaan, die van Joshua, onderaan als afzender, en tot haar lichte verbazing die van Maria en Jude. Ze pakte het van tafel en bracht het omhoog, maar toen ze het tegen het licht hield viel er verder niets interessants te zien. Ze keek even opzij naar Maria. ‘Ik denk niet dat jij het kunt lezen?’ vroeg ze. Naar wat ze wist had Maria nooit een geweldige educatie gehad en als zelfs Theresa, iemand met een enorme talenknobbel, er niet uit kwam, zou het wel even duren voor ze er uit zouden komen.

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum